Enter the Void

Enter the Void wymaga cierpliwości, ponieważ opiera się na dryfującej percepcji, a nie na uporządkowanej fabule. Naszym zdaniem, to również jego wielka siła: film wykorzystuje subiektywną pracę kamery i niemal transowy przepływ, aby sprawić, że doświadczenie wydaje się niestabilne i natychmiastowe. Ludzie przychodzą do niego dla wizualnej i sensorycznej strony kina, a nie dla uporządkowanego ciągu wydarzeń. Wymiana jest oczywista: jeśli ktoś chce jasnego opowiadania lub emocjonalnego komfortu, to jest to trudne dopasowanie. W praktyce może wydawać się hipnotyzujący w jednej chwili i wyczerpujący w następnej, a długość każdej sceny wydaje się mieć znaczenie tak samo, jak to, co się w niej dzieje. W porównaniu z zwykłymi dramatami, jest znacznie bardziej immersyjny i znacznie mniej zainteresowany prostym wyjaśnieniem. Enter the Void znajduje się blisko krawędzi kina artystycznego, gdzie styl jest celem, a narracja schodzi na dalszy plan. Nagradza widzów, którzy są otwarci na formalne ryzyko i cierpliwi wobec powtórzeń i niepokoju.