The Last Laugh

Ostatni śmiech pokazuje, jak wiele może zrobić kino niemego z twarzą, mundurem i upadającym poczuciem statusu, a według naszej oceny, to właśnie sprawia, że wciąż wydaje się żywe. Ten dramat z 1924 roku jest kamieniem milowym w wyrażaniu emocji poprzez ruch kamery i występ, a nie dialog. Jego siłą jest precyzja emocji: upokorzenie, duma i społeczny wstyd są wszystkie czytelne bez słów. Minusem jest to, że należy do języka filmowego epoki niemego, więc każdy, kto pragnie nowoczesnego tempa lub mówionych scen, znajdzie prawdziwą odległość. W praktyce wydaje się skoncentrowany i dokładny, z każdym gestem niosącym ciężar. W porównaniu do późniejszych dramatów, jest mniej zajęty i bardziej formalny, ale także bardziej bezpośredni w tym, co chce pokazać. Warto go poszukać dla widzów, którzy dbają o historię filmu i dla każdego ciekawego, ile opowieści może nieść film niemy z prawie żadnym nadmiarem.