The Big Parade

Wielka Parada wyróżnia się, ponieważ traktuje wojnę mniej jako widowisko, a bardziej jako coś, co muszą znosić zwykli żołnierze. Naszym zdaniem, to właśnie dlatego film tak dobrze przetrwał: wydaje się bardziej ludzki niż heroiczny, a bardziej zainteresowany zmęczeniem, strachem i rutyną niż chwałą na placu defiladowym. Minusem jest to, że jego starszy rytm wymaga cierpliwości, a niektórzy widzowie poczują wiek w tempie i inscenizacji. W praktyce jest to cichy rodzaj dramatu wojennego, oparty na akumulacji, a nie na ciągłej akcji. W porównaniu z późniejszymi filmami wojennymi, należy do podstawowej warstwy tego gatunku, a nie do warstwy dekoracyjnej. Data 1925 ma znaczenie, ponieważ umieszcza film blisko wczesnej formy gatunku, zanim styl stał się głośniejszy i bardziej zajęty. Jest dla widzów, którzy chcą ważnej klasyki, która wciąż działa jako dojrzały, poważny kawałek kina, i kończy się długim, stabilnym ciężarem marszowych stóp.