Mamma Roma

Mamma Roma jest stworzona dla widzów, którzy chcą, aby dramat był odczuwany jako autentyczny, a nie zaaranżowany, z miastem i ludźmi w nim niosącymi prawdziwy ciężar. Naszym zdaniem, to jeden z tych filmów, w których czysta siła dramatu ma większe znaczenie niż sztuczki fabularne, a rekord z 1962 roku umieszcza go w okresie kina włoskiego, który wciąż kształtuje sposób, w jaki mówi się o poważnym dramacie społecznym. Jego wielką siłą jest emocjonalna i społeczna tekstura: film potrafi sprawić, że codzienne trudności wydają się natychmiastowe, nie upiększając ich. W zamian wymaga uwagi na twarze, przestrzenie i presję społeczną, a nie szybkich zysków, więc nie jest to film do oglądania w przelocie. W praktyce Mamma Roma to film, który koncentruje się na postawie, ulicach i napięciu między nadzieją a rzeczywistością. Znajduje się blisko szczytu europejskiej tradycji dramatu, a czyni to poprzez obecność, a nie hałas.