Johnny Got His Gun

Johnny Got His Gun to dramat wojenny pozbawiony bitewnej pompy, przeniesiony do umysłu jednego uwięzionego żołnierza, co sprawia, że wciąż tak mocno uderza. Naszym zdaniem, jego główną siłą jest brutalna klarowność jego założenia: prawie wszystko sprowadza się do wrażeń, pamięci i bezsilności, więc film przypomina długotrwały krzyk, a nie konwencjonalną opowieść wojenną. Negatyw to również część przesłania: to męczące, klaustrofobiczne doświadczenie, z niewielką ulgą lub powierzchownym komfortem. W praktyce jest intensywnie wewnętrzny, co czyni go bardzo różnym od filmów o polu bitwy, które opierają się na strategii, akcji lub bohaterstwie. Jest bliżej kina antywojennego niż dramatu wojskowego i nie jest stworzony do swobodnego oglądania ani lekkiego nastroju. To, co pozostawia, to twardy, zapadający w pamięć kształt, który nie łagodnieje przy powtórnym przemyśleniu.