Inland Empire

Inland Empire jest dla widzów, którzy potrafią usiąść z filmem, który celowo pozostaje luźny, niespokojny i nieco dezorientujący. Naszym zdaniem, jest najsilniejszy jako dramat nastawiony na nastrój: opiera się na fakturze, cyfrowej szorstkości, powtórzeniach i scenach, które zdają się przenikać jedna w drugą, zamiast się porządkować. To może być ekscytujące, ponieważ nadaje filmowi nawiedzony, otwarty charakter, na który konwencjonalne dramaty rzadko się decydują. Wada jest równie oczywista: wymaga cierpliwości i tolerancji na niepewność, a nie dostarcza zgrabnego łańcucha przyczyn i skutków. W praktyce oznacza to, że uwaga na dźwięk, twarze i małe zmiany ma większe znaczenie niż śledzenie fabuły krok po kroku. W porównaniu z czystszymi dramatami narracyjnymi, Inland Empire jest znacznie bardziej o zanurzeniu niż o klarowności, i to jest umowa, którą zawiera. Nagradza widzów, którzy lubią, aby kino było nieokiełznane i żywe, a sfrustruje każdego, kto chce, aby wszystko było uporządkowane.