Gertrud

Gertrud to dramat dla widzów, którzy pragną rozmowy, pauz i emocjonalnej upartości, a nie ruchu fabularnego. Naszym zdaniem, jego siła leży w tym, jak całkowicie ufa mowie i ciszy, aby przenieść relację, która nie ugnie się pod wygodę. To nadaje mu surowe, skoncentrowane uczucie, a koszt jest oczywisty: jeśli ktoś pragnie incydentu, różnorodności lub szybkiego uwolnienia, ten rodzaj filmu może wydawać się nieprzenośny. W praktyce przypomina to siedzenie z formalnymi kompozycjami i długimi wymianami, które wciąż zaciskają ten sam emocjonalny węzeł. W porównaniu z większością dramatów, mniej interesuje się akcją niż moralnym i romantycznym napięciem, co sprawia, że wydaje się niezwykle czysty i wymagający. Film dobrze współgra z osobami, które lubią teatralną powagę i cierpliwe występy, a jest słabo dopasowany do tych, którzy mają nadzieję na szerokie emocjonalne ulgi. Gertrud to jeden z tych filmów, w których powściągliwość jest celem, a bezruch nigdy nie wydaje się przypadkowy.