The Gates

The Gates opiera się na podmiejskim wampirzym triku: schludne domy, uprzejmi sąsiedzi i miasteczko, w którym na powierzchni panuje spokój, ale zasady pod spodem już nie. Naszym zdaniem, jego główną zaletą jest to, że przenosi nadprzyrodzone materiały z gotyckich ruin do ślepych uliczek i ogrodzeń, co nadaje pomysłowi czystsze, bardziej domowe napięcie. Słabym punktem jest to, że tego rodzaju układ często zależy bardziej od zarządzania tonem niż od siły fabuły, więc jeśli nastrój opadnie, całość wydaje się cieńsza. W praktyce jest to jeden z tych gatunkowych programów, które żyją z implikacji, społecznego tarcia i tajnych tożsamości, a nie z widowiskowości. Siedzi wśród lekkich i średnich dramatów nadprzyrodzonych, bliżej sąsiedzkich intryg niż wielkiego horroru. The Gates najlepiej działa jako koncepcja, a gorzej, jeśli ktoś chce, aby pomysł został pchnięty bardzo daleko.