Solitary

Solitary wymaga cierpliwości bardziej niż czegokolwiek innego, ponieważ cały sens polega na obserwowaniu jednej osoby znoszącej izolację, rutyny i psychiczne napięcie. Naszym zdaniem czyni to z niego rodzaj serialu telewizyjnego, który działa poprzez presję i powściągliwość, a nie spektakl; jego atrakcyjność tkwi w samym formacie, a nie w efektownej produkcji. Jego siłą jest ścisły koncept, który może sprawić, że nawet małe zadania wydają się obciążone, ale ten sam wąski układ jest również ograniczeniem, ponieważ program ma mało miejsca na różnorodność. W praktyce wydaje się oszczędny i napięty, z naciskiem na to, jak uwięzienie zmienia zachowanie w czasie. W porównaniu z głośniejszymi programami reality, Solitary jest bardziej zwięzły i mniej performatywny. Odpowiada widzom, którzy lubią psychologiczną rywalizację i powolną eskalację, podczas gdy osoby pragnące energii zespołowej lub szerokiej różnorodności prawdopodobnie uznają go za zbyt minimalistyczny.