Olive Kitteridge

Olive Kitteridge opowiada o ciężarze zwykłych żyć i wykorzystuje formę miniserialu, aby pozwolić małym urazom, milczeniom i późno kwitnącym żalom zasiadać na ekranie bez pośpiechu. Naszym zdaniem, jego siłą jest aktorstwo i niefajna uwaga na nastrój; to dramat, który ufa pauzom, a nie machinie fabularnej. Minusem jest to, że tempo może wydawać się ciężkie, jeśli ktoś pragnie czystszej dynamiki lub bardziej oczywiście skonstruowanej historii. W praktyce wymaga cierpliwości i nagradza uważne oglądanie, ponieważ emocje przychodzą w małych przesunięciach, a nie w dużych zwrotach. W porównaniu do głośniejszych dramatów prestiżowych, jest cichszy, mniej efektowny i bardziej zainteresowany żywym dyskomfortem niż spektaklem. Olive Kitteridge jest najlepszy dla widzów, którzy pragną poważnego portretu postaci, który pozostaje blisko codziennych zniszczeń i nie spieszy się, aby to posprzątać.