Mr. Robinson

Mr. Robinson najlepiej sprawdza się jako komedia biurowa z pulsem nauczycielskiej pokoju: muzyk próbujący przetrwać życie w szkole publicznej nadaje programowi czystszy komiczny silnik niż przypadkowa sytuacja ryby wyjętej z wody. Naszym zdaniem, jego siłą jest łatwe wyczucie komizmu Craiga Robinsona oraz sposób, w jaki serial przekształca napięcia w klasie i w pokoju nauczycielskim w proste, szybkie żarty. Ograniczeniem jest to, że pozostaje blisko znanych rytmów sitcomowych, więc rzadko wydaje się niebezpieczny lub nowatorski. W praktyce to wszystko szybkie wejścia, krótkie sceny i szerokie reakcje, co sprawia, że łatwo się to ogląda i równie łatwo zapomina. W porównaniu z lepszymi komediami sieciowymi z jednego sezonu, jest mniej ambitny, ale wciąż ma wyraźniejszą tożsamość komiczną niż wiele programów, które przepływają tylko na podstawie założenia. Mr. Robinson to taki sitcom, który żyje timingiem i tonem, a nie reinwencją.