In the Flesh

In the Flesh zaczyna się od zombie, ale wykorzystuje to do opowieści o żalu, stygmatyzacji i niezręcznej pracy nad ponownym wejściem w zwyczajne życie. Naszym zdaniem, to właśnie sprawia, że wyróżnia się w martwej kupie: bardziej chodzi o naprawę społeczną niż o mechanikę horroru, a dramat pozostaje blisko wstydu, presji rodzinnej i społecznej urazy. Wada polega na tym, że program może wydawać się ograniczony, jeśli ktoś pragnie czystego chaosu gatunkowego, ponieważ ciągle wraca do nastroju i konsekwencji. W praktyce jest cichy, posiniaczony i ostrożny w swojej atmosferze, co lepiej pasuje do jego tematu niż wielkie widowisko z potworami. W porównaniu z głośniejszymi opowieściami o zombie, mniej chodzi o przetrwanie, a więcej o życie z tym, co się wydarzyło po przetrwaniu. In the Flesh to dobry wybór dla widzów, którzy potrafią znieść powolny ból i niepewną delikatność.