Dollhouse

Dollhouse najlepiej działa jako dziwna mieszanka szpiegowskiego wątku i zagadki tożsamości, z Elizą Dushku w roli Echo, która przemieszcza się przez misje, podczas gdy program ciągle zadaje pytanie, kim jest człowiek, gdy pamięć może być wymazana. Naszym zdaniem, jest najsilniejszy, gdy opiera się na swoim założeniu o wynajmowanych ciałach, korporacyjnym kontrolowaniu i niepewnej granicy między usługą a wyzyskiem. Wymiana polega na tym, że koncepcja może wydawać się chłodniejsza niż typowy thriller, a ton czasami musi dźwigać więcej niż fabuła. W praktyce gra jak błyszczący program gatunkowy, który ciągle przechodzi od akcji do moralnego niepokoju, co jest bardziej interesujące niż prosta eskapizm. W porównaniu do innych dramatów sci-fi, Dollhouse wydaje się mniej schludny niż większość i bardziej skłonny do siedzenia w dyskomforcie. Etykieta akcji Astrina pasuje do powierzchni wystarczająco dobrze, ale prawdziwym magnesem jest presja założenia na pamięć i tożsamość.