Black Mirror

Czarny Lustro jest w swojej najlepszej formie, gdy przekształca technologię bliskiej przyszłości w moralne problemy, zamiast czystej spekulacji. Naszym zdaniem, to właśnie nadaje antologii jej pazur: każda historia izoluje jeden punkt nacisku współczesnego życia i naciska go, aż zacznie boleć. Uczciwym minusem jest to, że format może być surowy, ponieważ tak wiele odcinków kończy się ponurością lub lękiem, a nie pocieszeniem. W praktyce wydaje się zimne, dokładne i mentalnie lepkie; historie są zbudowane tak, aby pozostawały w pamięci po zgaśnięciu ekranu. W porównaniu z zwykłą dramatyką, mniej interesuje się realizmem, a bardziej znakami ostrzegawczymi, i dlatego ludzie wciąż klasyfikują to jako dystopijną telewizję, nawet gdy scenerie się zmieniają. Czarny Lustro jest dla widzów, którzy chcą niepokojących pomysłów i nie mają nic przeciwko temu, by odejść z nimi wciąż brzęczącymi w głowie.