Zoolander

Zoolander opiera się na jednym bardzo specyficznym żarcie: świat mody traktowanym tak, jakby próżność była poważnym obowiązkiem obywatelskim. Naszym zdaniem, ten jeden cel daje filmowi najlepszy materiał, szczególnie gdy pozostaje w strefie martwych poz, nonsensu na wybiegu i absurdów związanych z wspinaczką społeczną. Granica jest również oczywista: jeśli ten styl szerokiej parodii nie zadziała, nie ma wiele innego w kadrze, co mogłoby przyciągnąć uwagę. W praktyce porusza się jak ciąg skeczy połączonych postawą bardziej niż fabułą, więc rytm ma większe znaczenie niż staranne opowiadanie. W porównaniu z łagodniejszymi komediami, jest głupszy i bardziej otwarcie kreskówkowy, z mniejszym zainteresowaniem ciepłem niż kpiną. Zoolander jest dla ludzi, którzy lubią swoją komedię głośną, stylizowaną i trochę głupią celowo.