Victoria

Victoria skupia swoją energię na realnym momencie, a ten wybór nadaje filmowi nerwowy, natychmiastowy ładunek. Naszym zdaniem, to dramat kryminalny, który działa jak długa miejska bieganina, a nie starannie zaplanowane ćwiczenie gatunkowe. Przyciąga uczucie, że wydarzenia dzieją się tuż przed postaciami, a berlińskie ulice, nocne powietrze i improwizacyjny ruch wykonują dużą część pracy. Jego najlepszą cechą jest ciągła presja: jest mało miejsca na osiedlenie się, więc każdy zakręt ląduje z dodatkową siłą. Kosztuje to, że film mocno opiera się na tym jednym pędzie, a jeśli tempo lub nastrój nie zaskoczy, nie ma zbyt wiele amortyzacji. W praktyce wydaje się bliskie bycia uwięzionym w jednej długiej nocy, z kamerą i wykonawcami poruszającymi się, jakby wciąż próbowali znaleźć równowagę. W porównaniu do czystszych thrillerów kryminalnych, Victoria jest surowsza, luźniejsza i bardziej odsłonięta. Odpowiada widzom, którzy pragną pilności i atmosfery bardziej niż schludnego planu.