Umberto D.

Umberto D. jest jednym z najczystszych przykładów powojennego włoskiego neorealizmu, zbudowanym wokół starszego emeryta, jego psa i presji codziennego przetrwania. Naszym zdaniem, jego wielką siłą jest prostota obserwacji: znajduje godność w małych rutynach, problemach z czynszem i upokorzeniach biedy, nie zamieniając ich w przemówienia. Koszt jest emocjonalny, a nie formalny, ponieważ film wymaga cierpliwości i gotowości do zasiadania z nieefektownymi, codziennymi trudnościami. W praktyce wydaje się oszczędny, cierpliwy i precyzyjny, z ulicami i pokojami, które nigdy nie wyglądają na urządzone dla komfortu. W porównaniu z innymi dramatami, stoi bardzo blisko rzeczywistości społecznej i daleko od melodramatu. Jest dla widzów, którzy pragną ludzkiej skali i moralnej powagi, a nie dla tych, którzy szukają sztuczek fabularnych lub łatwego komfortu.