Tully

Tully to komedia, która stawia czoła bezsennej rodzicielskiej rzeczywistości, poporodowemu wyczerpaniu i brzydkim, zabawnym zmaganiom z próbą pozostania sobą, podczas gdy dom wciąż wymaga więcej. Naszym zdaniem, jej siła tkwi w tym, jak specyficzne i autentyczne to wyczerpanie się wydaje, więc humor wynika z zmęczenia, rutyny i małych chwil ucieczki, a nie z wielkich komediowych scenek. Uczciwym minusem jest to, że film mocno opiera się na nastroju i emocjonalnej szczerości, co może sprawić, że wydaje się stonowany lub bolesny, gdy ktoś pragnie lżejszej komedii. W praktyce mniej chodzi o puenty, a bardziej o teksturę przetrwania w późnych godzinach nocnych, z życiem domowym i tożsamością, które nieustannie się ze sobą zderzają. W porównaniu z szeroką komedią studia, jest bardziej intymny, smutniejszy i łagodniejszy dla bałaganu, który pokazuje. Odpowiada widzom, którzy chcą komedii z prawdziwym napięciem pod nią, a warstwa fantazji bez dziecka nigdy nie przekształca jej w prostą historię spełnienia życzeń.