Triangle of Sadness

Triangle of Sadness przekształca satyrę klasową w hałas imprezowy, co czyni go ostrzejszym niż schludna komedia społeczna. Naszym zdaniem, jego najlepszą cechą jest to, jak przedstawia bogactwo, pracę usługową i publiczny upadek w przestrzeniach, które zaczynają się jako wypolerowane, a następnie stają się żenująco odsłonięte. Minusem jest to, że film może wydawać się celowo tępy, więc satyra uderza młotkiem zamiast igły. W praktyce jest szeroki, chaotyczny i bardzo chętny, by pozwolić na utrzymywanie dyskomfortu. Siedzi blisko innych komedii satyrycznych o statusie, ale popycha dalej w groteskowe fizyczne zażenowanie. Triangle of Sadness jest dla widzów, którzy lubią swoją komedię niepewną i społecznie złośliwą, a nie dla ludzi, którzy chcą lekkiego, schludnego wieczoru. Naszym zdaniem, czerpie swoją moc z obserwowania, jak grzeczność się rozpada na oczach wszystkich.