Traffic

Traffic wyróżnia się tym, że przekształca film kryminalny w zestaw powiązanych napięć, a nie jedną schludną linię akcji. Naszym zdaniem, to jego główna siła: traktuje handel narkotykami, egzekwowanie prawa i życie prywatne jako części jednego systemu, dzięki czemu film ma ciężar, nawet gdy nie pędzi. Minusem jest to samo, co nadaje mu siłę — struktura może wydawać się gęsta i segmentowana, a wymaga cierpliwości od każdego, kto oczekuje prostego thrillera. W praktyce działa jak poważny, wielowątkowy seans, z scenami, które sumują się bardziej niż sprintują. W porównaniu z czystszymi historiami kryminalnymi, jest bardziej proceduralny i bardziej splątany, mniej o jednym bohaterze, a bardziej o całej sieci konsekwencji. Etykieta kryminalna z 2000 roku pasuje do tego podejścia, a prawdziwą siłą filmu jest to, jak utrzymuje te oddzielne wątki w zasięgu wzroku jednocześnie.