Three Colors: Blue

Trzy kolory: Niebieski to cicha końcówka trylogii, w której żal, pamięć i pragnienie zerwania więzi są blisko siebie. Naszym zdaniem, jest najsilniejszy jako dzieło nastrojowe: ścieżka dźwiękowa, niebieski wygląd i sposób, w jaki pozwala ciszy wisieć, wykonują dużą część pracy. Wymaga cierpliwego oglądania, ponieważ dramat jest mniej oparty na incydentach, a bardziej na małych zmianach w uczuciach i na tym, co bohaterka odmawia powiedzenia. To sprawia, że jest bardziej powściągliwy niż większość prestiżowych dramatów i mniej natychmiast wciągający niż film oparty na fabule, ale także bardziej trwały w pamięci. Ludzie, którzy pragną emocjonalnej precyzji i wizualnej kontroli, zyskają najwięcej; ludzie, którzy potrzebują ciągłego ruchu, prawdopodobnie nie.