This Is the End

To koniec zamienia apokalipsę w komedię studialną, która wciąż opiera się na ego, panice i przyjaźni pod presją. Naszym zdaniem, jej główną siłą jest to, że angażuje się w absurdalne eskalacje, pozostając jednocześnie rozpoznawalnym filmem o spotkaniach, dzięki czemu żarty mają prawdziwy grupowy rytm, zamiast wydawać się przypadkowe. Wada jest oczywista: humor jest bardzo specyficzny, często wulgarny, i zależy od pewnego rodzaju wewnętrznej świadomości, która nie trafi do każdego. W praktyce działa jako głośny, chaotyczny film, który wciąż dokłada wstyd do katastrofy, aż żart staje się samym spektaklem. W porównaniu z łagodniejszymi komediami, jest bardziej szorstki i mniej dopracowany, ale także bardziej skłonny do wyglądania na śmiesznego publicznie. To koniec jest najlepszy dla widzów, którzy lubią szeroką, samoświadomą komedię z ostrym zacięciem, i pozostawia mało miejsca dla tych, którzy oczekują powściągliwości.