The Wrestler

Zapaśnik pozostaje blisko ciała, ringu i szkód, które wciąż się pojawiają po odejściu tłumu. Nasza ocena to dramat dla widzów, którzy potrafią znieść pracę, kontuzję, wiek i publiczne występy, nie potrzebując, aby historia była uporządkowana. Jego siłą jest fizyczna szczerość: film rozumie profesjonalne wrestling jako pracę, zużycie i rutynę, tak samo jak spektakl. Wadą jest to, że nastrój jest ciężki, a marginesy wąskie, więc nie oferuje zbyt dużego dystansu od swojego bólu. W praktyce wydaje się niechlujny, intymny i uparty w swojej ludzkiej naturze, z scenami, które pozostają w niezręcznym posmaku po walce. W porównaniu z czystszymi dramatami sportowymi, jest bardziej szorstki i mniej inspirujący, co jest dokładnie powodem, dla którego trafia do celu. Zapaśnik kończy jako prosty, posiniaczony portret wykonawcy, który nie może po prostu wyjść z roli.