The Twelve Chairs

Dwanaście krzeseł jest najlepsze, gdy komedia pochodzi z ruchu, twarzy i timingów, a nie z gładkich puent. Naszym zdaniem, należy do klasy filmów, które wciąż są otwierane, ponieważ materiał sam w sobie jest solidny: farsowy pościg, satyra społeczna i postacie, które nigdy do końca nie przestają się zderzać. Minusem jest to, że tego rodzaju komedia może wydawać się zajęta lub trochę staroświecka, jeśli ktoś pragnie gładkiej, nowoczesnej gęstości dowcipów. W praktyce gra jak żywy zespół, zawsze w ruchu i zawsze robiąc miejsce na zakłopotanie. W porównaniu z innymi komediami, Dwanaście krzeseł jest bardzo trwałym ulubieńcem z epoki radzieckiej, bardziej zainteresowanym rytmem i postacią niż jednowierszami. Data katalogowa z 1970 roku pasuje do tej reputacji, a Dwanaście krzeseł to tytuł, który wciąż działa, ponieważ jego założenie jest proste, a komiczna presja nigdy naprawdę nie ustaje.