The Tree of Wooden Clogs

Drzewo drewnianych chodaków wymaga powolnej uwagi, a odwdzięcza się rzadkim poczuciem codziennej pracy i życia wiejskiego. Naszym zdaniem, jest najsilniejsze jako kino realistyczne: cierpliwe, obserwacyjne i głęboko zakorzenione w materialnych detalach chłopskiego istnienia. Uczciwym ograniczeniem jest to, że jego tempo jest na tyle przemyślane, że może zgubić każdego, kto chce najpierw fabuły, a potem atmosfery. W praktyce film wydaje się być żywy, z scenami, które koncentrują się na pracy, rutynach i małych presjach społecznych, zamiast przekształcać wszystko w wydarzenie. W porównaniu z zwykłą dramatyką historyczną, mniej chodzi o schludne wątki fabularne, a bardziej o teksturę i pamięć społeczną. Drzewo drewnianych chodaków pasuje do widzów, którzy potrafią osiedlić się w długim, cichym rytmie i pozwolić detalom wykonać pracę.