The Tree of Life

Drzewo Życia wymaga wolniejszego rodzaju oglądania niż większość dramatów, a według naszej oceny, to jest źródłem zarówno jego siły, jak i napięcia. Najsilniejsze jest, gdy porusza się między pamięcią rodzinną, prywatnym żalem a dużymi obrazami natury, nie traktując ich jako oddzielne rzeczy. Minusem jest to, że jego dryfująca forma może frustrować widzów, którzy pragną bardziej zwartej fabuły lub bardziej zwyczajnego dialogu. W praktyce wydaje się medytacyjne, ale nie w wypolerowany lub łatwy sposób; ciągle otwiera się na zewnątrz i odmawia osiedlenia się. W porównaniu z konwencjonalnymi dramatami rodzinnymi, Drzewo Życia jest bardziej ambitne i znacznie mniej zainteresowane schludnym prowadzeniem emocji. Jest dla ludzi, którzy potrafią usiąść z nastrojem, obrazem i ciszą jako częścią argumentu, i nie stara się być prostym, schludnym dramatem.