The Possession

Possession działa jako domowy horror: zwykłe gospodarstwo domowe zostaje wciągnięte w nadprzyrodzone kłopoty, a strach pochodzi z założenia o przeklętym przedmiocie, a nie z potworów na zewnątrz. Naszym zdaniem, to właśnie tam film ma najlepszy chwyt, ponieważ potrafi przekształcić znany dom w miejsce, które wydaje się niebezpieczne. Horror tego typu dobrze radzi sobie z małym, narastającym niepokojem, nagłymi szokami i poczuciem, że problem już wszedł do pokoju. Jego ograniczeniem jest również znane: gdy zasady nawiedzenia są ustalone, historia może stać się proceduralna i przewidywalna. W praktyce film opiera się na nastroju, napiętych ciszy i powolnym zaciskaniu przestrzeni wokół rodziny. W porównaniu z głośniejszymi filmami o opętaniu, osadza się w bardziej standardowym nurcie mainstreamowym, dążąc do wyraźnych strachów zamiast dziwnych formalnych sztuczek. Possession odpowiada widzom, którzy chcą prostej historii o nawiedzonym przedmiocie, a jest mniej interesujący, jeśli to, czego pragną, to świeża mitologia lub głęboka niejednoznaczność.