The Player

The Player traktuje Hollywood jako miejsce, w którym zasady społeczne mają znaczenie tak samo jak sama praca, co sprawia, że jest idealnie dopasowany do widzów, którzy lubią satyrę z prawdziwym celem. Naszym zdaniem, jego siłą jest sposób, w jaki utrzymuje żarty w surowym tonie, jednocześnie budując cały świat gier statusowych, telefonów i paniki zawodowej. Minusem jest to, że film zależy od znajomości nawyków branży, którą kpi, więc część ostrości pochodzi z rozpoznania. W praktyce porusza się z wypolerowaną, rozmowną pewnością siebie, która wydaje się mniej jak szeroka komedia, a bardziej jak chłodne, profesjonalne uśmieszek. W porównaniu z zwykłymi komediami studia, The Player jest bardziej cyniczny, bardziej erudycyjny i znacznie bardziej zainteresowany machiną stojącą za ludźmi. Pasuje do widzów, którzy cieszą się filmami o filmach, ale nie do nikogo szukającego ciepłego śmiechu. Ustawienie z 1992 roku również umiejscawia go mocno w erze, gdy władza studia była już częścią żartu.