The Pianist

Pianista to biografia przede wszystkim, a film wojenny w drugiej kolejności, zbudowany wokół wytrwałości, niedostatku i prostej prawdy o przetrwaniu wystarczająco długo, aby nadal tworzyć muzykę. Naszym zdaniem, jego siłą jest powściągliwość: nie musi głośno się tłumaczyć, ponieważ materiał już ma ciężar. Negatywną stroną tej powściągliwości jest to, że film jest surowy, bez sentymentów i często wyczerpujący do oglądania. W praktyce wydaje się oszczędny i precyzyjny, z uwagą skupioną na przetrwaniu, a nie na dramatycznym pokazie. W porównaniu z szerszymi dramatami holokaustowymi, Pianista jest mniej rozległy i bardziej intymny, co sprawia, że jest cichszy i surowszy jednocześnie. Jest dla widzów, którzy potrafią znieść trudne tematy i chcą filmu, który pozostaje blisko ludzkiej skali przetrwania. Efekt nie jest pocieszający, ale jest bezpośredni i starannie wykonany.