The Orphanage

Sierociniec opiera się przede wszystkim na atmosferze, co nadaje mu cichszą siłę niż wiele dramatów nadprzyrodzonych. Naszym zdaniem, odpowiada widzom, którzy pragną połączenia żalu, pamięci i strachu z opowieści o duchach, zamiast tanich szoków. Jego najlepszą cechą jest kontrolowany nastrój: stare pokoje, staranna cisza i emocjonalny ciężar, który sprawia, że nawiedzenie nie wydaje się mechaniczne. W zamian porusza się z powściągliwością, więc osoby szukające szybkich strachów lub mocnych zwrotów gatunkowych mogą uznać go za zbyt stonowany. W praktyce przypomina poważną, żałobną opowieść o domu, w której każdy korytarz zdaje się coś skrywać. W porównaniu z głośniejszymi tytułami horrorów, jest bliżej eleganckiego melodramatu z nadprzyrodzonym napięciem niż maszyny do dreszczy, i dlatego wyróżnia się na tle innych. Katalog Astrina umieszcza go w 2007 roku i w kategorii dramat, co bardziej odpowiada jego emocjonalnemu rdzeniowi niż prostemu etykietowaniu jako duch.