The Lunchbox

The Lunchbox to mała, starannie dopracowana dramat o listach, jedzeniu i ludziach, którzy nie spotykają się twarzą w twarz, ale mimo to zaczynają kształtować swoje dni. Naszym zdaniem jego prawdziwą siłą jest cicha precyzja jego konstrukcji: pomyłka z tiffin-boxem nadaje filmowi prosty mechanizm, a stamtąd pozwala małym nawykom, posiłkom i przerwom przenosić emocje. Minusem jest to, że całość zależy od cierpliwości i upodobania do stonowanej narracji, ponieważ nie pędzi w kierunku wielkich scen. W praktyce wydaje się intymna i obserwacyjna, z zwykłymi przedmiotami wykonującymi dużą część pracy. W porównaniu z głośniejszymi dramatami romantycznymi, jest łagodniejsza i bardziej stonowana, a ta powściągliwość to to, co wielu ludzi pamięta jako pierwsze. To dobre dopasowanie dla widzów, którzy chcą opowieści w ludzkiej skali, podczas gdy każdy, kto potrzebuje ostrych zwrotów akcji lub wielkiego spektaklu, prawdopodobnie uzna to za zbyt ciche. Sam lunchbox staje się ogniwem między dwiema odizolowanymi rutynami, a film utrzymuje tę skromną skalę przez cały czas.