The Lobster

Lobster wymaga cierpliwości, ponieważ przekształca panikę związkową w martwy dramat o bardzo kontrolowanym, niezręcznym tonie. Naszym zdaniem, to dziwne powściągnięcie jest jego największym atutem: świat jest bezpośrednio wyobrażony, zasady są jasne, a satyra trafia dzięki temu, jak spokojnie wszyscy akceptują absurdalny kontekst. Kosztuje to, że celowo pozostaje emocjonalnie suche, więc widzowie szukający ciepła lub łatwego realizmu mogą się od niego odbić. W praktyce wydaje się oszczędny, manierystyczny i cicho niepokojący, a nie głośny. W porównaniu do zwykłych dramatów związkowych, Lobster jest znacznie dziwniejszy i bardziej formalny, i o to chodzi; jest dla ludzi, którzy chcą alegorii z dyscypliną, a nie komfortu.