The Hours

Godziny wymagają widza, który czuje się komfortowo w wewnętrznej, literackiej dramie, ponieważ prawie cała jej siła pochodzi z nastroju, montażu i występu, a nie z wydarzeń. Naszym zdaniem, to właśnie w tym aspekcie film osiąga największe sukcesy: łączy oddzielne życia poprzez uczucia, czas i powtarzające się emocjonalne napięcie, a robi to z niezwykłą kontrolą. Minusem jest jego celowa statyczność, która może wydawać się wąska, jeśli oczekujesz fabularnego napięcia lub widocznej akcji. W praktyce jest to starannie dopracowany kawałek dramatu, który buduje napięcie z spojrzeń, pomieszczeń i prywatnych załamań. W porównaniu do bardziej zewnętrznie dramatycznych filmów, jest cichszy i bardziej refleksyjny. Etykieta Dramat 2002 pasuje, a film jest najsilniejszy, gdy widz jest gotów usiąść z smutkiem, zamiast czekać na coś większego.