The Haunting

The Haunting opiera się przede wszystkim na atmosferze, co jest dokładnie tym, czego potrzebuje fantazja o nawiedzonym domu, gdy celem jest niepokój, a nie hałas. Naszym zdaniem, najlepiej sprawdza się jako dzieło nastrojowe: korytarze, cienie i uczucie, że sam dom ma większe znaczenie niż jakikolwiek pojedynczy strach. To nadaje mu czystsze, bardziej utrzymane napięcie niż wiele filmów o duchach z efektami specjalnymi. Wymiana polega na tym, że jego fantastyczna strona może wydawać się mniej osadzona niż zwykły horror, więc wpływ w dużej mierze zależy od tego, czy widz woli sugestie, czy bezpośrednie wstrząsy. W praktyce jest to powolny, czujny film, bardziej o nerwowym czekaniu niż o uwolnieniu. W porównaniu z głośniejszymi filmami nadprzyrodzonymi, ma spokojniejszy, bardziej kontrolowany kształt, a ta powściągliwość jest jego główną siłą. Pasuje do osób, które lubią niepokojące scenerie i utrzymujący się niepokój, a nie do tych, którzy pragną ciągłych wstrząsów.