The English Patient

Angielski pacjent porusza się w tempie długiej pamięci, i to właśnie dlatego przyciąga widzów, którzy mają cierpliwość do smutku, dystansu i romansu rozciągniętego w czasie. Naszym zdaniem jego siłą jest skala uczuć, które niesie: traktuje krajobraz, zranienie i tęsknotę jako część tego samego emocjonalnego klimatu. Minusem jest to, że film może wydawać się dostojny do tego stopnia, że staje się nużący, jeśli ktoś oczekuje napięcia fabularnego lub szybkich zwrotów akcji. W praktyce wymaga uwagi na twarze, pauzy i sposób, w jaki sceny się przeciągają, a nie sprintują. W porównaniu z bardziej zwięzłymi dramatami wojennymi, jest bardziej bujny i refleksyjny, mniej zainteresowany efektywnością niż nastrojem. Odpowiada ludziom, którzy pragną wielkiego, żałobnego dramatu, i nie jest dla nikogo, kto szuka szybkiej opowieści.