The Doors

The Doors najlepiej sprawdza się jako kierowana podróż w głąb rockowej mitologii ery Jima Morrisona, z energią zespołu na scenie i nadmiarem tamtej epoki pozostawionymi surowymi, a nie wypolerowanymi. Według naszej oceny, jest najsilniejszy, gdy traktuje sławę, autodestrukcję i występy jako jeden chaotyczny pakiet, zamiast próbować to wszystko uporządkować. Minusem jest to, co jest znane z biografii muzycznych: film może wydawać się zbiorem poz i momentów, a nie kompletnym życiem, a większa historia czasami zostaje przytłoczona przez legendę. W praktyce ma pewność siebie, głośność i dryf filmu, który chce być odczuwany bardziej niż wyjaśniany. W porównaniu z czystszymi, bardziej konwencjonalnymi filmami biograficznymi, The Doors jest surowszy i mniej schludny, co dokładnie sprawia, że niektórzy widzowie będą go preferować. Pasuje do ludzi, którzy pragną atmosfery i historii rocka bardziej niż uporządkowanego opisu, a szczegóły pozostają w powietrzu po tym, jak hałas ucichnie.