The Dig

The Dig wymaga cierpliwości w obliczu archeologii, żalu i szczegółów wykopalisk przypominających papierkową robotę, i to właśnie dlatego działa: według naszej oceny, przekształca prawdziwe historyczne odkrycie w spokojny, starannie obserwowany dramat. Najsilniejszy jest, gdy pozwala błotu, narzędziom i społecznemu sztywności dźwigać ciężar zamiast spieszyć się do wielkich przemówień. Wadą jest to, że film bywa zbyt cichy, więc widzowie pragnący większego dramatycznego pulsu mogą uznać jego powściągliwość za ograniczającą. W praktyce wydaje się wyważony i dopracowany, z uwagą na proces, napięcia klasowe i powolne ujawnianie znaczenia. W porównaniu z bardziej sensacyjnymi filmami historycznymi, jest łagodniejszy i bardziej introspektywny, i nie stara się konkurować w spektaklu. Ludzie, którzy lubią filmy z epoki oparte na szczegółach, znajdą wiele do trzymania się, a reszta widowni może odczuwać niedopowiedzenie bardziej niż emocje.