The Color of Money

Kolor pieniędzy to dramat osadzony w świecie bilardowych sal, presji finansowej i brzydkich gier ego, które towarzyszą obu tym zjawiskom. Naszym zdaniem, jest to film najciekawszy dla widzów, którzy pragną napięcia między postaciami i gładkiego, starszego stylu studia, a nie efektownych zwrotów akcji fabularnej. Urok filmu tkwi w grze przy stole, rozmowach wokół stołu oraz w sposobie, w jaki pewność siebie może przerodzić się w próżność. Jego wadą jest to, że emocjonalny rejestr pozostaje dość kontrolowany, przez co może wydawać się chłodny, a nie głęboko raniący. W porównaniu z bardziej efektownymi dramatami sportowymi, mniej opiera się na inspiracji, a bardziej na doświadczeniu, kalkulacji i statusie. To sprawia, że wydaje się dorosły w dosłownym sensie: ludzie nieustannie się ze sobą porównują. Data 1986 i tag dramatyczny pasują do filmu, który bardziej dba o presję i postawę niż o wielkie dramatyczne przemówienia. Lepiej pasuje do widzów, którzy lubią ten wypolerowany, ostrożny nastrój, niż do tych, którzy szukają porywającej historii o pokonaniu przeciwności.