The Color Purple

Kolor purpury to jeden z tych dramatów, które niosą ze sobą ciężki ból rodzinny, nie zamieniając wszystkiego w czystą ponurość, co jest częścią tego, dlaczego tak dobrze przetrwał. Naszym zdaniem jego siłą jest połączenie intymnego emocjonalnego napięcia i szerokiej, ludzkiej skali; wydaje się osobisty, ale nie mały. Minusem jest oczywisty problem tego rodzaju materiału: jest emocjonalnie wymagający i może pozostawić bardzo mało miejsca na swobodne oglądanie. W praktyce ma ciężar wielkiego dramatu literackiego, z silnymi uczuciami, długą pamięcią i światem, który prosi o traktowanie go poważnie. W porównaniu z zwykłymi dramatami kostiumowymi, Kolor purpury ma większą siłę emocjonalną i większą moralną pilność, a nie tylko dekoracyjne szczegóły epoki. Nadal jest dobrym wyborem dla widzów, którzy chcą poważnego dramatu postaci z prawdziwą siłą przetrwania, a nie jest to coś dla kogoś, kto szuka lekkiego tła do oglądania. Etykieta dramatu z 1985 roku pasuje do niego idealnie, a tytuł ma tę samą prostą godność, co historia wokół niego.