The Babadook

Babadook przekształca żal w domowy kształt horroru, dlatego bardziej utrzymuje się jako dramat o napięciu niż jako prosta historia o potworze. Naszym zdaniem, jest najsilniejszy w sposobie, w jaki utrzymuje dom, dziecko i wyczerpanie matki razem, aż zwykły hałas zaczyna wydawać się groźny. Minusem jest to, że jego tempo jest celowo napięte i powtarzalne, więc emocjonalna presja może wydawać się cięższa niż same strachy. W praktyce jest to film, który wymaga uważnej uwagi na ton, a nie na zwroty akcji, i nagradza to bardzo kontrolowanym, ponurym nastrojem. Jest bliżej poważnego psychologicznego horroru niż głośnego nadprzyrodzonego widowiska, co sprawia, że wyróżnia się spośród bardziej jednorazowych dzieł gatunkowych. Babadook odpowiada widzom, którzy chcą, aby horror niósł żal i stres w tym samym kadrze, i daje mało pocieszenia, gdy już się zacznie.