Take Shelter

Take Shelter to dramat dla widzów, którzy potrafią znieść niepokój, presję rodzinną i umysł, który może się łamać od środka. Naszym zdaniem, jego najlepszą cechą jest to, jak konsekwentnie zamienia lęk w codzienne życie, zamiast gonić za wielkimi szokami. To sprawia, że film wydaje się intymny i napięty jednocześnie. Minusem jest to, że wymaga cierpliwości, ponieważ tak wiele z niego żyje w zmartwionych spojrzeniach, małych domowych zmianach i powolnym narastaniu niepewności. W praktyce film utrzymuje poważny, stonowany ton; nic nie wydaje się efektowne, a to właśnie dlatego działa. Katalog Astrina klasyfikuje go jako dramat i przypisuje mu rok 2011, co pasuje do ugruntowanego, dorosłego tonu, który niesie. Wyróżnia się ponad ogólną obróbką thrillera, ponieważ skupia się na gospodarstwie domowym pod presją, a nie na spektaklu. Jeśli ktoś chce cichego, ciężkiego dramatu psychologicznego, to jest właściwa droga; jeśli szuka szybkich odpowiedzi, to go sfrustruje. Presja wynika z tego, jak zwyczajne wydaje się każda scena, podczas gdy strach narasta pod nią.