Sweet Talker

Sweet Talker opiera się na rodzaju komedii, która żyje lub umiera w zależności od tonu, a nie skomplikowanej fabuły. Naszym zdaniem, to komedia z 1972 roku, która powinna odpowiadać widzom szukającym łatwego, rozmownego śmiechu, a nie szerokiego slapsticku czy ciężkiej struktury. To sprawia, że jej najlepsza cecha jest dość specyficzna: potrafi utrzymać sceny lekkie i konwersacyjne, gdy timing jest odpowiedni. Wymiana jest tym, co czyni ten rodzaj filmu interesującym, a małe komiczne zwroty, a nie spektakl. Jest bliżej komedii obyczajowej lub sytuacyjnej niż wielkiej komedii z efektami specjalnymi, a ta wąskość jest zarówno celem, jak i ograniczeniem. Tytuł obiecuje pewną słodycz, a wartość filmu zależy od tego, czy ten głos trafia.