Spring

Wiosna wymaga cierpliwości w sposób, w jaki wiele dramatów romantycznych tego nie robi: porusza się zgodnie z pogodą, a nie z zegarem. Naszym zdaniem, ten powolny dryf to jej najlepsza cecha, ponieważ film pozwala atmosferze, krajobrazowi i małym zmianom w postaciach wykonać pracę, zamiast gonić za wielkimi dramatycznymi szczytami. Wymiana jest oczywista: jeśli ktoś chce ściśle skonstruowanej fabuły, film może wydawać się luźny i niespieszny. W praktyce ma miękką, obserwacyjną teksturę dramatu, który bardziej dba o nastrój i zmiany sezonowe niż o wymuszone incydenty. W porównaniu z głośniejszymi filmami o relacjach, Wiosna jest cichsza i mniej natarczywa, a ta powściągliwość daje jej przestrzeń do oddychania. To taki film, który nagradza uwagę na uczuciach, a nie na rozwiązywaniu zagadek, i pozostaje w tym rejestrze przez cały czas.