Spring Breakers

Spring Breakers to taki film kryminalny, który z daleka wygląda jak plażowa fantazja, a w rzeczywistości staje się czymś zimniejszym i bardziej niepokojącym. Naszym zdaniem, jego najlepszą cechą jest zderzenie między neonową jasnością a kryminalnym dryfem; film sprawia, że złe wybory wydają się dziwnie błyszczące, nie udając, że są nieszkodliwe. Minusem jest to, że jego styl może wydawać się celowo powtarzalny i szorstki, ponieważ wciąż krąży wokół tego samego nastroju, zamiast dawać widzom schludną mapę moralną. W praktyce przypomina mniej uporządkowaną fabułę kryminalną, a bardziej długi, dezorientujący utwór nastrojowy z bronią i muzyką. W porównaniu do prostych dramatów kryminalnych, jest bardziej śliski, bardziej zmysłowy i znacznie mniej zainteresowany czystymi odpowiedziami. Spring Breakers pasuje do widzów, którzy potrafią zaakceptować stylizowany, niepokojący ton, i nie stara się być komfortowym filmem kryminalnym.