Solaris

Solaris wymaga cierpliwości, ponieważ jest filmem science-fiction, który bardziej interesuje się pamięcią, żalem i stanami wewnętrznymi niż sprzętem czy spektaklem. Naszym zdaniem, to właśnie tam leży jego siła: nastrój jest kontemplacyjny, przestrzenie wydają się odizolowane, a emocjonalna idea nieustannie naciska. Wada jest również oczywista, ponieważ film porusza się powoli i może wydawać się odległy, jeśli chcesz zgrabnego silnika narracyjnego. W praktyce mniej chodzi o zewnętrzną podróż, a bardziej o to, co ta podróż robi z człowiekiem, co czyni go bardzo różnym od filmów przygodowych, które najpierw gonią akcję. Solaris znajduje się blisko myślowego końca science fiction i od dawna traktowany jest jako poważny tytuł, a nie casualowy. Pasuje do widzów, którzy lubią kino, które pozostawia miejsce na refleksję, i pozostaje z osobą jako trudne, ciche doświadczenie.