Sing Street

Sing Street traktuje marzenie o zespole szkolnym jako coś chaotycznego, zabawnego i trochę kruchym, co sprawia, że działa tak dobrze. Naszym zdaniem, to komedia o nastolatkach, którzy jednocześnie próbują różnych stylów, piosenek i tożsamości, co nadaje jej prawdziwy blask. Piosenki i zamieszanie w sali prób to główna przyjemność: próby, kłótnie, zauroczenia i ciągła potrzeba, by brzmieć, jakby się to naprawdę myślało. Jego ograniczeniem jest to, że kształt coming-of-age jest znajomy, więc historia opiera się bardziej na urokach niż na niespodziankach. W praktyce porusza się z szybkim, chaotycznym zapałem filmu muzycznego, a nie ciężkiego dramatu, co utrzymuje go w lekkim tonie. W porównaniu z surowszymi filmami dla nastolatków, Sing Street pozostaje cieplejszy i mniej cyniczny. Pasuje do widzów, którzy lubią muzykę pop, historie młodzieżowe i wyrozumiały ton. Fantazja zespołu nigdy nie wydaje się daleka od codziennej niezręczności, która ją napędza.