Silver Linings Playbook

Silver Linings Playbook łączy romans, żal i dziwaczną komedię w jednym pomieszczeniu i pozwala im ciągle się przerywać. Naszym zdaniem ten niepewny miks to jego główny atut: sprawia, że film wydaje się żywy, chaotyczny i niespodziewanie ludzki, zamiast być starannie zaprojektowanym. Minusem jest to, że jego energia zależy od osobowości i tonu, więc może wydawać się poszarpany, gdy ktoś oczekuje gładszej, prostszej komedii dla mas. W praktyce porusza się jak rozmowa, która ciągle zbacza z kursu, ale wciąż ląduje gdzieś szczerym. W porównaniu z szerokimi komediami studia, jest ostrzejszy i bardziej emocjonalnie odsłonięty; w porównaniu z cięższymi dramatami, jest lżejszy i bardziej skłonny do łamania napięcia niezręcznymi śmiechami. Katalog Astrina umieszcza go w kategorii Komedia i przypisuje mu rok 2012. Silver Linings Playbook jest dla widzów, którzy potrafią żyć z tonalnym wahanie i chcą komedii, która utrzymuje prawdziwe uczucia w kadrze.