Silence

Cisza wymaga cierpliwości i nagradza ją surową, minimalistyczną dramatyką. Naszym zdaniem, jej najsilniejszą cechą jest sposób, w jaki traktuje ciszę, oczekiwanie i duchowe napięcie jako rzeczywisty materiał filmu, a nie tło nastrojowe. To czyni ją potężną, ale także wymagającą, ponieważ nie jest to dramat, który ciągle się porusza, aby uspokoić widza. W praktyce wydaje się długa, stonowana i kontrolowana, z uwagą skupioną na twarzach, pauzach i koszcie przekonania. W porównaniu z bardziej rozmownymi dramatami historycznymi, Cisza jest znacznie mniej zainteresowana wyjaśnieniami niż wytrwałością. Odpowiada widzom, którzy potrafią znieść niepewność i powolne napięcie; osoby szukające łatwych emocji lub szybkich zwrotów akcji prawdopodobnie uznają ją za zbyt ciężką w swojej surowości. Surowość filmu jest istotą, a według naszej oceny, to właśnie nadaje mu ciężar.