Shame

Wstyd opiera się na bardzo specyficznym rodzaju samotności: mężczyzna żyjący w przymusie, wstydzie i życiu, które wciąż redukuje się do rutyny. Naszym zdaniem, jego siłą jest stały, niewzruszony sposób obserwowania zachowań bez przekształcania ich w mowę, co nadaje filmowi zimną, intymną siłę. Wada jest równie jasna: jego emocjonalny chłód i wąskie skupienie mogą sprawić, że wydaje się prawie odizolowany, ponieważ nie oferuje zbyt wiele ulgi ani wyjaśnienia. W praktyce działa jak staranna drama, która wymaga cierpliwości i uwagi na małe zmiany w twarzy, ciele i rytmie. W porównaniu do bardziej rozmownych dramatów o relacjach, Wstyd jest surowy i oszczędny, a ta surowość jest celem. Jest dla widzów, którzy chcą filmu, który pozostaje w dyskomforcie zamiast go wygładzać, i zostawia swoich bohaterów dokładnie tam, gdzie ląduje presja.