Session 9

Session 9 jest stworzony dla widzów, którzy lubią, gdy napięcie pochodzi z pomieszczeń, ciszy i powolnego dryfu miejsca pracy, a nie z potworów czy nagłych strachów. Naszym zdaniem, to zredukowana dramatyzacja z ponurym nastrojem i silnym poczuciem miejsca, a ta prostota jest jej zaletą. Tytuł utrzymuje numer 9 w zasięgu wzroku, ale prawdziwą siłą jest niepokojąca atmosfera wokół opuszczonego azylu i mężczyzn pracujących w jego wnętrzu. Co robi dobrze, to pozwala na to, aby niepokój wkradał się powoli, więc otoczenie zaczyna wydawać się zanieczyszczone przez wspomnienia i napięcie. Minusem jest to, że film może wydawać się suchy, jeśli ktoś chce jasnych odpowiedzi lub większego spektaklu. W praktyce przypomina to powolne ściskanie: cicha rozmowa, puste korytarze i poczucie, że budynek ma znaczenie tak samo jak ludzie. W porównaniu z większymi dramatami horroru, Session 9 jest bardziej powściągliwy i mniej efektowny, co nadaje mu pazura. Pasuje do osób, które najpierw cenią nastrój, a potem wyjaśnienia.